Αν κατάλαβα ΕΝΑ πράγμα αυτές τις μέρες, είναι πως όταν κυνηγάς απεγνωσμένα κάτι, ό,τι και αν είναι αυτό, ή κάνει φτερά, ή έρχονται όλα ανάποδα. ΠΟΤΕ δεν πρέπει να είσαι σίγουρος για τίποτα, και ΤΙΠΟΤΑ δεν πρέπει να θεωρείς δεδομενο. ΟΛΑ μπορούν να αλλάξουν. Ενώ όταν είσαι ανυποψίαστος, ήρεμος και ο εαυτός σου, τότε θα έρθει και θα έχεις ό,τι θες. Αφού έχεις απελπιστεί από τις προσπάθειες, τα σχέδια και τις απογοητεύσεις και λες "τα παρατάωω δεν πάει αλλο!" την άλλη μέρα το έχεις.
Απόφαση του σύμπαντος φαίνεται, να σε κάνει να καταλάβεις πως δεν πρέπει να κυνηγάς κάτι σαν λυσσασμένος.
Αν, λεω, αν κατάλαβα και άλλο ένα πράγμα τον τελευταίο καιρό, είναι ότι από την αίσθηση ανωτερότητάς του, ο άνθρωπος μπορεί να βγάλει τεράστια κακία. Και μάλιστα με τη μορφή καλοσύνης / αστείου / φιλικής συμβουλής. Και εκεί ή εκνευρίζεσαι ή αποχωρείς απογοητευμένος, σκεπτόμενος τα απαίσια λόγια του "φίλου" σου, νιώθοντας την κακία και τον αρνητισμό του. Τι μπορεί να κάνει η αίσθηση της υπεροχής όμως ε? Γιατί φαίνεται πως ανήκω στη δεύτερη κατηγορία... Αν και κάποια στιγμή αντιδρώ. Αλλά με διαφορετικό τρόπο.. Όχι τόσο άμεσο όσο στολίζοντας με υβριστικά σχόλια και κάθε είδους κοσμητικό επίθετο που ξέρω αλλά πιο ηρεμο...Που ίσως να είναι και πιο απαίσιος από τον καθένα. Τι να πεις... Καμιά φορά τα κενά που έχουμε πρέπει να καλυφθούν και με κάθε είδους αλχημείες αυτό μπορεί να γίνει. Ένας τρόπος είναι και αυτός. Τονίζεις τις ιδιαιτερότητες (?) του άλλου, τον θάβεις χωρίς να το ξέρει κάμποσα μέτρα κάτω από τη γη και είσαι εντάξει. Μπορεί να πονάει καμια φορά το να ξέρεις πως πίσω από ένα γλυκο, γεμάτο καλοσύνη χαμόγελο κρύβεται ένα άλλο πρόσωπο, και εσύ δεν το ξεσκεπάζεις, αλλά από την άλλη γίνεσαι και πιο επιφυλακτικός, ξέρεις πως απλά κοροιδεύουν τον ίδιο τον εαυτό τους, που ούτε κι εκείνοι δεν ξέρουν ποιος είναι, εσύ στην τελική είσαι αυτός που είσαι...
Πάντως πολύ χαίρομαι που είμαι ελεύθερο πνεύμα, νιώθω τόσο αόρατη πολλές φορές, και το χαίρομαι.
Είναι μεγάλη ελευθερία να είσαι αόρατος.
Free Spirit
...Πού αλλού θα ήταν το καταφύγιό μου αν δεν ήταν το blog μου...
Λίγη υπομονή ακόμα...Λίγη...Το αύριο είναι κοντά, δεν είναι?
Ο χρόνος τα γιατρεύει όλα. Εκεί θα φανεί η δύναμη.
Και όλα τα δάκρυα, όλες οι λύπες, όλα τα παλιά θα εξαφανιστούν...
Θα φαίνονται όλα μια στιγμή που πέρασε, όπως φαίνονται τόσα μέχρι σήμερα...
Και ανακουφισμένη, θα ψιθυρίζω ότι όλα είναι καλά... Θα φύγουν τα μαχαιρώματα,
θα φύγουν τα ανούσια, θα φύγουν όλα. Δε θα γεμίζω με συναισθήματα που απαιχθάνομαι
χωρις να το καταλαβαίνω... Ξέρεις, δε θα θυμάμαι.
Τα γιατρεύει όλα ο χρόνος...
Δε θα είμαι μόνη, δε θα είμαι η μόνη.
Ποτέ δεν ήμουν μόνη.. Πάντα με συνόδευε ένα πλάσμα δίπλα μου.
Ό,τι κι αν ήταν αυτο, ήταν (και ειναι) υπέροχο.
Δε θα ψάξω ποτέ να βρω τι είναι, από ποιον και τι ειναι φτιαγμενο, δε με νοιάζει. Ξέρω ότι όποτε ζητήσω βοήθεια, εκείνο μου την προσφέρει απλόχερα.
Με βοηθάει σε στιγμές που θέλω να κρυφτώ σα μικρό παιδάκι...
Να τρέξω να ξεφυγω απο ολα και να μη με νοιαζει τιποτα.
Κάπου με κρύβει, είμαι σίγουρη...
Με κρύβει όταν θέλω να ονειρευτώ ανενόχλητη.
Και πηγαίνουμε μαζί ταξίδια σε κόσμους δικούς μας.
Όχι, δεν είναι πλαστοί, δεν είναι παραμύθια. Είναι δικοί μας κόσμοι...
Μα που να καταλάβεις...
Ξέρεις και πότε άλλωτε με βοηθά? Όταν απογοητεύομαι...
Που κλείνω τα μάτια και παρακαλώ να τα ανοίξω και να βρίσκομαι αλλού...
Όταν τόσο αυθόρμητα ξεχνάω τι γίνεται γύρω μου και περπατώ σε δικά μου μέρη.
Όταν δακρύζω χωρίς να ξέρω το λόγο.
"Ίσως και να τον ξέρεις", μου είχε πει μια μέρα, "αλλά να μη θες να τον ξέρεις..."
"... Όποιος και αν είναι με πονάει, το νιώθεις?"
"Για τα καλά... Αλλά θα έρθουν καλυτερες μέρες..."
"Θέλω να ξεχάσω, μπορώ?"
"Δεν γίνεται... Μην ξεχνάς, θα έρθουν καλύτερες μέρες και όλα αυτά που τώρα σε πονούν θα μοιάζουν μακρινό παρελθόν."
"Γιατί να πρέπει να νιώθω τόσο πολύ καθε συναίσθημα που μου γεννάται?"
"Όλα θα περάσουν... Μ'ακούς? Όλα θα είναι καλύτερα αύριο..."
Αύριο...
Όλα ωραία θα είναι αύριο, ναι?
Και θα έρθουν καλύτερες μέρες... Θα ξεχάσω...
Με τον καιρό θα ξεχάσω.
Και θα νιώθω άλλα, πιο γνήσια, όχι από δεύτερο χέρι...
Θα τα βλέπω πιο όμορφα, θα είναι πιο όμορφα...
Γιατί θα αλλάξουν πολλά, μεγαλώνω ακόμα, ναι?
Μπορούν να αλλάξουν όλα σε μια στιγμή μόνο.
Και όχι... Δε θα αφήσω κανένα ανούσιο πρόσωπο να με διαλύσει.
Υπάρχει ένα μέλλον μπροστά, ναι?
Και ξέρεις ποιο είναι το καλό?
Ότι έχω στο μυαλό μου το πως θα μοιάζει...
Τα πρόσωπα, τη συμπεριφορά μου... Τόσα πολλά...
Και τώρα, απλά μπορεί να περνώ μια εποχή αλλαγής.
Μπορεί τώρα να αλλάζουν όλα και σε λίγες μέρες
να έχω καταφέρει έστω ένα κομμάτι των όσων σήμερα προσπαθώ
έστω να σκεφτώ...
Θα έρθουν κι άλλες στιγμές, καλές και κακές, γιατί όπως λέει και μια ψυχή,
όλα όμορφα είναι, είτε καλά είτε άσχημα, όλα χρειάζονται.
Και την παραδέχομαι αυτη την ψυχή...Γιατί ζει μέχρι το κόκαλο κάθε στιγμή του.
Γιατί ξέρει πολλά.
Έτσι πρέπει... Γιατρειές δε θέλει η ζωή.
Μικρά πραγματάκια μας κάνουν χαρούμενους...Και εγω δε θα χαθώ στα μεγάλα,
δε θα χάσω τον εαυτό μου σε ανούσιες προσπάθειες, δε θα αφήνω να περνά ζωή από
μπροστά μου, έτσι, χωρίς νόημα...
Δε θα χρησιμοποιω άλλα πρόσωπα,
αληθινά και μη για να πω τα οσα σκεφτομαι...
Και θα ξυπνήσω ένα πρωί, βγαλμένη από το μαύρο μου βυθό,
θα ξυπνήσω με μια ευτυχία στο πλάι μου.
Και θα είναι για μένα αυτή η ευτυχία...Την κατάλληλη στιγμή.
Που ίσως να είναι αύριο... Δε θα είναι μια ιδέα απλά. Δε θα είναι το δήθεν αύριο.
Θα είναι το αυριο το δικό μου. Θα είναι η ευτυχία που θα ακούω το όνομά της
και θα λυγίζουν τα πόδια μου.
Και θα χαρίσω στο χθες το μαύρο βυθό που με παρασύρει σε λάθος γαλήνη.
Ξέρεις πώς είναι να φεύγεις από κάτι που σε βαραίνει...;
Θα σου πω.... Όταν περάσει το τώρα.
Που να σου εξηγώ...
Πως προσπαθώ να καταλάβω πώς ο χρόνος γίνεται τόσο αιμοβόρος και εχθρικός,
πως όλα μοιάζουν αδιάφορα γύρω μου όταν σκέφτομαι...
Σκέφτομαι, σκέφτομαι και βιάζεται τόσο ο χρόνος...
Βιάζεται κι εγώ μένω πίσω,
γιατί ο δικός μου κόσμος δεν κάνει αγώνα δρόμου,
δεν θέλει να χάνει στιγμές...
Που να σου εξηγώ..
Πως σ'ονειρεύτηκα χθες βράδυ....
Και δεν είχα άγχος για τίποτα εκεί,
όλα ήταν ελεύθερα.
Δεν έχω τύψεις... Κάτι πρέπει να μου δίνει αυτό που ο κόσμος δεν μπορεί...
Τα όνειρα δεν ενοχλούν άλλωστε, είναι ό,τι πιο ελεύθερο μπορεί να υπάρξει...
Που να σου εξηγώ...
Πως ξεχνάω πού είμαι και τι κάνω αν ταξιδεύει το μυαλό μου,
και δεν ταξιδευει μόνο...
Κάπου εκεί είσαι κι εσύ, το ξέρω... Και ας μη φαίνεται...
Κάτι στα όνειρά μου έχει τη μυρωδιά σου,
κάτι σ'αυτά έχει ένα κομμάτι σου...
Που να σου εξηγώ...
Που ώρες ώρες ήταν σαν να σου απλώνω το χέρι για να με αγγίξεις,
κι εσύ γύριζες την πλάτη και έφευγες...
Κι εγω ξέρεις τι έκανα?
Παρατηρούσα πως είσαι υπέροχα όμορφος ακόμα κι όταν φεύγεις.
Έχεις ωραία φυγή.
Που να σου εξηγώ...
Απρόσμενο θάνατο έβρισκαν τα όνειρά μου από σένα,
κι όμως έμοιαζε τόσο γλυκός...
Γιατί ήταν τα δικά σου χέρια που τα σκότωναν...
Δε με ένοιαζε...Γιατί υπάρχει κάτι παραπάνω που τα διαπερνά όλα αυτά...
Που να σου εξηγώ
πως φοβάμαι πια...
Γιατί δεν ξέρω τι ακολουθεί...
